Οι δάσκαλοι ή αλλιώς καθηγητές ανταγωνιστές. Που σε βλέπουν σαν αντίπαλό τους. Δεν είναι άξιοι να σε διδάξουν τίποτα παρά μόνο τον ορισμό της λέξης «υπερηφάνεια». Την κακοήθης υπερηφάνεια. Αυτή του «εγώ είμαι κι άλλος κανένας».
Τους δείχνεις το θαυμασμό σου, γίνονται πρότυπό σου και με βαθιά εισπνοή φουσκώνουν τα στήθη τους απ’ τον αέρα της αξίας που τους ανήκει δικαιωματικά, συν της επιπρόσθετης αξίας που επιδίωξαν ανάξια να πάρουν από τους μαθητές τους, με επιδεικτικά κόλπα των ικανοτήτων τους.
Τους θαυμάζουν όλοι αλλά δε θα τους θαύμαζε κανένας γεννημένος αν γνώριζε τι κρύβουν πραγματικά μέσα τους. Κι όμως, παρακολουθείς τις άπταιστες και αλάθητες κινήσεις τους κι ονειρεύεσαι κάποια ημέρα να τους μοιάσεις. Στην κανονικότητα όμως, εκείνοι θα έπρεπε να μοιάσουν σε εσένα. Στην ταπεινότητα και την αγαθοσύνη σου.
Επειδή η δόξα χαλάει χαρακτήρες κι η μεγάλη απήχηση προσωπικότητας σε κάνει να ξεχνάς από πόσο χαμηλά ξεκίνησες. Κι όποιος ξεχνάει το παρελθόν του, κάποια στιγμή επιστρέφει σε αυτό.
Διότι, είναι αποδεδειγμένο στην ιστορία πως τα έσχατα μπορεί να γίνουν χειρότερα των πρώτων.
Αν τους δεις να τρέχουν μόνοι τους σε σκοτεινούς διαδρόμους, είναι που κυνηγούν τα ανύπαρκτα φαντάσματα που τυραννούν ασταμάτητα το μυαλό τους. Φανταστικά δημιουργήματα που γεννάει το κεφάλι τους για να ευχαριστήσουν το πολεμικό τους πνεύμα. Για να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους να έχουν την αποκλειστικότητα.
Επιδιώκουν να σε διδάξουν μόνο και μόνο για να διαδώσεις δεξιά κι αριστερά πως τα έμαθες από κείνους και όταν σε δουν να ανεβαίνεις σκαλοπάτια, δε σε καμαρώνουν απλά για το κατόρθωμά σου αλλά προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο πως η εκμάθηση δεν είναι η διαδικασία απόκτησης γνώσεων αλλά η επιτηδευμένη κι ανήθικη αντιγραφή των απόψεων τους. Ψέμματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου