Γαμημένο δάκρυ...

Αλλοιώθηκε ο κόσμος...η σκέψη βάφτηκε...

με μιαν ανύπαρκτη...

απόχρωση...

άγνωστη...

στο μέτωπο...

χαρακώματα...

σκοτεινά σαν τάφρος...

βαθειά...

έντονα...

σπρώχνουν βίαια...

κυλά...

ένα γαμημένο το δάκρυ...

μάτωσαν οι ιστοί...

σιώπησε η ζωή...

γιατί...?

Θωρώ την αυταπ-άρνηση...

στο γυαλί...

ζω την ανθρωπιά...

 μια ταινία...

μ' αγκαλιάζει...

ένα παρθένο συν-αίσθημα...

από έναν μισθοφόρο ηθοποιό...

τραγουδούσε στην αγάπη...

μονάχος...

δεν άκουγε κανείς...

μονάχα η ψυχή...γιατί...?

...γιατί

αν αυτά τα ένιωθα...

στο διάβα της ζωής...

ίσως δεν υπήρχε γέννεση...

ίσως να μην κυλούσε...

το γαμημένο το δάκρυ...

που καρφώσατε με τα γυάλινα μάτια σας...

απλώνοντας λύματα που βρομούσαν...

ανάσες σκόρπιες από φτηνό κρασί...

ίσως...

αν περπατούσα-τε...

σαν "άνθρωποι"...

χωρίς ιστούς δόλου στην "ψυχή"...

ίσως τότε...

απουσίαζε το γαμημένο δάκρυ...

ίσως...