Όσο Μπορείς Παναγιώτη...

 Από χθές το βράδυ σκεφτόμουν έντονα τη σημερινή ανάρτηση.

Ποίηση, και αυτή τη φορά, απο τον εκλεκτό Καβάφη , τον οποίο χρησιμοποιώ για να εκδηλώσω το αποτύπωμα της σημερινής ημέρας κι όχι μόνο. (όχι δεν έχω και δεν επιθυμώ καμία σχέση με την ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ Π.ΦΑΛΗΡΟΥ και τον Παπαδόπουλο Παναγιώτη  καταργώντας το συμβούλιο μας απαντά σαν αρχηγός καπελώνοντας τους πάντες!)

 Οι σκέψεις πολλές και διάφορες. Ξέρω, είναι δύσκολο αλλά αξίζει ενωμένοι μια γροθιά να πολεμήσουμε ειρηνικά για το αύριο της πατρίδας, των παιδιών μας, που μας κοιτάζουν με απορία, αγνά κι αθώα απο τη διεφθαρμένη καθημερινή Ζωή μας. Υπάρχει ελπίδα...
  Ο λόγος στον Ποιητή... 

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.